Nebivolol (Nebilet, Bystolic)

Szczegółowy przegląd

Nebiwolol ma dwa działania i ta dwoistość kształtuje jego profil kliniczny. Pierwsze jest klasyczne: silnie selektywna blokada receptora beta1-adrenergicznego, zwalniająca rytm serca i zmniejszająca pracę serca. Jego selektywność należy do najwyższych w klasie, co ogranicza niepożądany wpływ na drogi oddechowe i naczynia obwodowe. Drugie działanie go wyróżnia: nebiwolol wyzwala uwalnianie tlenku azotu w śródbłonku naczyń i tym samym rozszerza naczynia. Przeglądy Maffeiego z 2009 roku i Münzla z 2009 roku szczegółowo omawiają ten mechanizm. Jego znaczenie praktyczne jest duże, ponieważ klasyczne beta-blokery robią coś przeciwnego: przez blokadę beta2 wywołują łagodne obkurczenie naczyń, co przyczynia się do chłodnych kończyn, zmęczenia i zaburzeń erekcji. Przy nebiwololu komponenta rozszerzająca to równoważy, a według przeglądu Weissa z 2006 roku tłumaczy to korzystniejszy profil tolerancji. Trzonem dowodów klinicznych jest badanie SENIORS (Flather 2005), które zrandomizowało pacjentów z niewydolnością serca powyżej 70. roku życia do nebiwololu albo placebo i wykazało zmniejszenie złożonego punktu końcowego zgonu lub hospitalizacji sercowo-naczyniowej. Ma to znaczenie, ponieważ wcześniejsze badania nad beta-blokerami w dużej mierze pomijały starszą populację z niewydolnością serca, często z zachowaną frakcją wyrzutową. Jedna cecha farmakokinetyczna zasługuje na osobne podkreślenie: nebiwolol jest eliminowany przez CYP2D6, a aktywność tego enzymu silnie zależy od genotypu. U szybkich metabolizerów biodostępność wynosi około 12%, natomiast u wolnych metabolizerów może sięgać 96%. Ta ośmiokrotna różnica tłumaczy, dlaczego niektórzy reagują nietypowo silnie na tę samą dawkę.